44 χρόνια Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας

Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, το μεγάλο έργο του Τόμας Πίντσον, έκλεισε τα 44. Για να το γιορτάσουμε, ας διαβάσουμε μια τυχαία παράγραφο. Εσείς διαβάστε άλλη, αν θέλετε. Ανοίξτε το βιβλίο σε οποιαδήποτε σελίδα, και θυμηθείτε γιατί αυτός ο συγγραφέας είναι τόσο ιδιαίτερος. Και, όπως πάντα, απολαύστε υπεύθυνα.

 

Η βροχή κοπάζει τα μεσάνυχτα. Αφήνει τη Μαργκερίτα και φεύγει κλεφτά, μέσα στην κρύα πόλη, με τα πέντε κιλά του, έχοντας κρατήσει για τον εαυτό του το πακέτο απ’ όπου είχε βουτήξει ο Τσιτσέριν. Ρώσοι στρατιώτες τραγουδάνε μέσα στα καταλύματά τους. Ο αλμυρός πόνος της μουσικής των ακορντεόν συνεχίζει να κλαίει πίσω τους. Μεθυσμένοι υλοποιούνται μπροστά του, και κατουράνε χαρούμενοι στα κεντρικά αυλάκια των λιθόστρωτων δρόμων. Η λάσπη έχει καταλάβει μερικούς δρόμους σαν σάρκα. Οι κρατήρες από τα βλήματα είναι ξέχειλοι με νερό της βροχής, και λαμπυρίζουν στο φως των νυχτερινών αποσπασμάτων εργασίας που καθαρίζουν τα ερείπια. Μια σπασμένη καρέκλα Μπιντερμάγιερ, μια μοναχική αρβύλα, ο ατσάλινος σκελετός ενός μονόκλ, το κολάρο ενός σκύλου (μάτια στις άκρες του φιδίσιου μονοπατιού ψάχνουν για κάποιο σημάδι, για πρόσφατα ίχνη), ο φελός από ένα μπουκάλι κρασί, μια κατεστραμμένη σκούπα, ένα ποδήλατο που του λείπει η μια ρόδα, πεταμένα φύλλα της εφημερίδας Tägliche Rundschau, ένα πόμολο από χαλκηδόνιο που είχε βαφτεί γαλάζιο πολύ καιρό πριν με σιδηρούχο κυάνιο, σκορπισμένα πλήκτρα πιάνου (όλα άσπρα, μια οκτάβα με βάση το Σι, για την ακρίβεια —ή Η, στη γερμανική ορολογία— οι νότες του χαμένου Λοκρικού Τρόπου, το μαυροκίτρινο μάτι κάποιου βαλσαμωμένου ζώου…. Η σκορπισμένη νύχτα. Σκύλοι τρέχουν σαν στοιχειά πίσω από τοίχους με κορυφές σπασμένες σαν διαγράμματα πυρετού. Κάπου, μια διαρροή γκαζιού διαχέεται για ένα λεπτό μέσα στο θάνατο και τις μυρωδιές της βροχής. Σειρές από μαυρισμένα κοιλώματα παραθύρων διατρέχουν τις ψηλές πλευρές των ξεκοιλιασμένων πολυκατοικιών. Κομμάτια τσιμέντο κρατιούνται ψηλά από σιδερένιες ράβδους ενίσχυσης που καμπυλώνουν σαν μαύρα μακαρόνια, πελώριοι σωροί που ταλαντεύονται απειλητικά πάνω από το κεφάλι σου με την παραμικρή κίνηση…. Ο μειλίχιος Φύλακας της Νύχτας αιωρείται πίσω από ουδέτερο βλέμμα και χαμόγελο, κουλουριασμένος και χλομός πάνω από την πόλη, και σιγοτραγουδά τα βραχνά του νανουρίσματα. Οι νεαροί περνούσαν έτσι την εποχή του Πληθωρισμού, μόνοι στο δρόμο, μην έχοντας μέρος για να κρυφτούν από τους μαύρους χειμώνες. Τα κορίτσια κάθονταν ως αργά σε βεράντες ή παγκάκια κάτω από το φως κάποιας λάμπας ή δίπλα στα ποτάμια και περίμεναν πελάτες, αλλά οι νεαροί περνούσαν κι έφευγαν, τις αγνοούσαν, καμπουριάζοντας τους παραγεμισμένους με βάτες ώμους τους, με χρήματα χωρίς καμιά αγοραστική αξία να φουσκώνουν τα πορτοφόλια τους σαν χάρτινος καρκίνος….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: