Η Κόντακ ενάντια στη μέρα (της χρεωκοπίας)

Διάβασα σήμερα ότι η πασίγνωστη εταιρία φωτογραφικών ειδών Kodak χρεωκόπησε. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα κλείσει, αλλά, όσο να ‘ναι, με έπιασε μια κάποια θλίψη, γιατί για πολλά χρόνια χρησιμοποιούσα τα φιλμ της. Και αμέσως, φυσικά, μου ήρθε στο νου η Κόντακ Μπράουνι, που χρησιμοποιούσε ο Μερλ Ραϊντάουτ στο Ενάντια στη Μέρα:

Κάθε ξημέρωμα τους περίμενε πάντοτε, πράσινος και υγρός, ή άφυλλος και παγωμένος, ο χάρτης, δαιδαλώδης, γεμάτος λόφους και δημοσιές και αγροτικούς δρόμους, τους περίμενε να ανοίξουν τα πρησμένα τους βλέφαρα και να κοιτάξουν σαν από ψηλά, σαν να είχαν υψωθεί στον πορτοκαλί ουρανό της αυγής και να αιωρούνταν, ψάχνοντας σαν κυνηγετικά γεράκια για τη δουλειά της ημέρας, που όλο και πιο συχνά ήταν άλλη μια φωτογραφία σε κάποια γωνιά του δρόμου, σε άλλη μια μικρή πόλη ή χωριό, που θα τους εξασφάλιζε δυο-τρία γεύματα ακόμη. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τα φιλμ γίνονταν γρηγορότερα, οι χρόνοι έκθεσης μικρότεροι, οι μηχανές ελαφρύτερες. Η Πρήμο κυκλοφόρησε ένα πακέτο κυτταρινοειδές φιλμ που σου επέτρεπε να τραβάς 12 φωτογραφίες τη φορά, κάτι σίγουρα βολικότερο σε σχέση με τις γυάλινες πλάκες, και η Κόντακ έβγαλε στην αγορά την «Μπράουνι», μια μικρή φωτογραφική μηχανή σαν κουτί, που δεν ζύγιζε σχεδόν τίποτε. Ο Μερλ μπορούσε να την πάρει παντού μαζί του, αρκεί να κρατούσε τα πάντα εντός πλαισίου σταθερά, και ώς τότε ‒καθώς τα παλιά μοντέλα με τις γυάλινες πλάκες ζύγιζαν ενάμισι κιλό χωρίς τις πλάκες‒ είχε μάθει να αναπνέει, ήρεμος σαν σκοπευτής, και αυτό φαινόταν στις φωτογραφίες, που ήταν σταθερές, με βάθος, και μερικές φορές, όπως συμφωνούσαν ο Μερλ και η Ντάλι, πιο αληθινές, παρόλο που μεταξύ τους δεν είχαν και πολύ καλές σχέσεις με την αλήθεια.

(Όλα τα μοντέλα Kodak Brownie μπορείτε να τα δείτε εδώ. Ο Μερλ μάλλον χρησιμοποιούσε το αρχικό μοντέλο, του 1900.)

Μετά την καταστροφή

Δεν πρόκειται για το ομώνυμο κόμικ του εξαίσιου Αρκά, αλλά για ενδιαφέρουσα κριτική του Brad Johnson στο Ενάντια στη Μέρα (και μάλιστα σε συνδυασμό με κριτική στον Δρόμο του Κόρμακ Μακάρθι) από το αμερικανικό ιστολόγιο Departure Delayed.

(μέσω της Pynchon List)

Εμπρός για μια καλύτερη χρονιά

Και ενώ περιμένουμε ακόμη να δούμε τι θα γίνει τελικά με την κινηματογραφική διασκευή του Inherent Vice από τον Πολ Τόμας Άντερσον, ένας τυπάκος ονόματι Jeff Hoyt έκανε τη δική του κινηματογραφική διασκευή της αρχής του βιβλίου και την ανέβασε στο Youtube. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αυτό το αποκαλώ αίσιο οιωνό για μια χρονιά που προμηνύεται πολύπλευρα πιντσονική.

Καλή χρονιά!

(Η είδηση από εδώ.)

Στο αίθριο του Πανδοχείου

Σήμερα έχω την τιμή να φιλοξενούμαι στο Αίθριο Μεταφραστών του Πανδοχείου, όπου, φυσικά, μιλάμε για Πίντσον, αλλά και για μετάφραση, βιβλία και μουσική. Ευχαριστώ και από εδώ τον Λάμπρο Σκουζάκη για την πρόσκληση.

Ο Τόμας Πίντσον και οι Doors

Στο περιοδικό The Atlantic, ο μουσικοκριτικός Greil Marcus εξετάζει το γιατί οι Doors ακούγονται ακόμη σήμερα, και μεταξύ άλλων κάνει έναν όμορφο παραλληλισμό ανάμεσα στο τραγούδι τους “L.A. Woman” και στο Έμφυτο Ελάττωμα.

Ημέρα ραδιοφώνου

Σήμερα, στην εκπομπή “Inner City Blues” του Θανάση Μήνα (19:30-21:00, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, 105.5) θα μιλήσουμε για τον Τόμας Πίντσον, μαζί με τον Βασίλη Δρόλια και τον Λευτέρη Καλοσπύρο. Και πιο πριν (17:00-19:00), στο διαδικτυακό ραδιόφωνο beton7artradio, ο Γεώργιος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, στη βιβλιοεκπομπή του “Bookspotting”, θα μιλήσει μεταξύ άλλων και για Pynchon, κάτι που, απ’ ό,τι λέει ο ίδιος, θα συνεχίσει να κάνει κάθε Παρασκευή την ίδια ώρα.

Καλή ακρόαση.

[Ενημέρωση: Η εκπομπή ηχογραφήθηκε και ανέβηκε στην ιστοσελίδα του σταθμού.]

Πώς να διαβάσετε Τόμας Πίντσον

Ωραίο άρθρο από το ιστολόγιο του ιρλανδού συγγραφέα Adrian McKinty, ο οποίος προτείνει τη σειρά με την οποία πρέπει κανείς να διαβάσει τα μυθιστορήματα του Πίντσον.

1. Έμφυτο Ελάττωμα: Ξεκινήστε από αυτό. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο μια (ελαφρώς υπερβολική) εκδοχή του Λος Άντζελες το 1970. Είναι γεμάτο μαστούρηδες, αργκό της εποχής, δύναμη των λουλουδιών και μια παλαβή πλοκή, και περιέχει μπόλικες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, τις οποίες μπορεί να καταλάβει ο καθένας.

2. Η Συλλογή των 49 στο Σφυρί: Μετά το Έμφυτο Ελάττωμα, θα πρέπει να είστε σε θέση να αντιμετωπίσετε τη Συλλογή των 49, που έχει το ίδιο περίπου φόντο, με λίγο παραπάνω ιδιορυθμία και παράνοια.

3. Βάινλαντ: Η Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ρίγκαν, Πόλεμος των Άστρων, Μπροκ Βοντ. Και εδώ οι περισσότεροι αναγνώστες θα πρέπει να κατανοούν τις αναφορές. Αυτά τα τρία βιβλία αποτελούν κατά κάποιον τρόπο μια θεματική τριλογία, και είναι προσιτά στον καθένα.

4. Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας: Το μυθιστόρημα του Πίντσον με φόντο τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο του χάρισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου. Είναι το καλύτερο βιβλίο του; Μάλλον ναι. Είναι αρκετά δύσκολο κείμενο, αλλά δεν είναι με κανέναν τρόπο αδύνατον να διαβαστεί, ιδίως σε μια έκδοση με χάρτινο εξώφυλλο και μεγάλη, ευανάγνωστη, γραμματοσειρά. Εδώ, για να πιάσετε όλες τις αναφορές, θα πρέπει να έχετε κάποιες γνώσεις για την κουλτούρα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

5. V.: Το αγαπημένο μου βιβλίο του Πίντσον. Μια ξέφρενη και παρανοϊκή διαδρομή στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Πολύ αφηρημένο, παράξενο και απωθητικό για τον αμύητο. Αλλά γίνεται εξαιρετικό ανάγνωσμα, μόλις μπείτε στη ροή της αφήγησης.

6. Μέισον και Ντίξον: Η ιστορία του Μέισον και του Ντίξον κατά την τοπογράφηση τη γης που αργότερα θα γινόταν ο Βορράς και ο Νότος των Η.Π.Α. Αυτό είναι το δεύτερο αγαπημένο μου βιβλίο του Πίντσον. Είναι γραμμένο με ύφος που θυμίζει πεζό λόγο του 18ου αιώνα [σ.τ.Μ.: το πρωτότυπο λέει "είναι γραμμένο στον πεζό λόγο του 18ου αιώνα", εκτίμηση με την οποία διαφωνώ], επομένως μπορεί να είναι δύσκολο για αρκετούς ανθρώπους, αλλά όχι για όσους έχουν ήδη διαβάσει την Κλαρίσα, τον Τομ Τζόουνς ή τον Νιλ Στίβενσον.

7. Ενάντια στη Μέρα: Αυτό είναι μόνο για όσους είναι αποφασισμένοι να το τελειώσουν. Μια πυκνή και δύσκολη αφήγηση για την Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Οι αγαπημένες μου σκηνές διαδραματίζονται σε ένα πανέμορφα αναπλασμένο Ντένβερ της άγριας δύσης.

Κι όμως, ένας καλός φίλος που έχει διαβάσει μόνο το Ενάντια στη Μέρα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ακόμη και τώρα, μήνες αφού το τελείωσε, του έρχονται στο νου σκηνές από το βιβλίο, πολλές φορές με αφορμή πράγματα και καταστάσεις της καθημερινότητας.

Είπαμε: όλα μού θυμίζουν Πίντσον.

THE ZONE

Σήμερα κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του THE ZONE, του πρώτου ελληνικού διαδικτυακού περιοδικού για το έργο του Τόμας Πίντσον, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του γνωστού πιντσονολάτρη Βασίλη Δρόλια.

Κατεβάστο το ελεύθερα και βουτήξτε χωρίς σωσίβιο και μπρατσάκια.

Επίσης, κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, αφιερωμένο στην ξενόγλωσση ποίηση. Συμμετέχω και εκεί, με τρία ποιήματα του E. E. Cummings.

Καλή ανάγνωση. Οι οικονομίες κι οι κοινωνίες μπορεί να διαλύονται, αλλά η τέχνη θα συνεχίσει να ανθίζει ακόμη και πάνω στα ερείπιά μας.

“Νοσταλγία για τη χαμένη εποχή της αθωότητας”

Άρθρο της Δήμητρας Ρούμπουλα για το Έμφυτο Ελάττωμα στο προχθεσινό Έθνος.
Σε κάποια σημεία σαν κάτι να μου θυμίζει.

Μήπως είστε ο Τόμας Πίντσον;

Αυτή την Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου, στις 7 το βράδυ, στο θέατρο “Φούρνος” (Μαυρομιχάλη 168), στο πλαίσιο του κύκλου “Πειραματισμοί με την Αφήγηση #03″, ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης και ο Βασίλειος Δρόλιας γράφουν επί τόπου και μπροστά στα μάτια σας ένα Θεατρικό Αρρωστούργημα με θέμα “ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΤΕ Ο THOMAS PYNCHON”, και ο Γιώργος Κυριαζής (μουά αυτοπροσώπως) το ερμηνεύει.

Δεν ξέρω τι θα βγει, ξέρω όμως ότι επιτέλους θα πραγματοποιήσω τον μεγαλύτερο εφιάλτη μου, αφού για αρκετό καιρό στο παρελθόν έβλεπα στον ύπνο μου ότι έβγαινα στη σκηνή ως ηθοποιός χωρίς να έχω ιδέα τι έργο παιζόταν ή τι έπρεπε να κάνω εγώ εκεί πάνω ― και φυσικά ξυπνούσα κάθιδρος.

Ελπίζω τουλάχιστον το κοινό να το διασκεδάσει.

(Υ.Γ.: Η ατάκα του τίτλου οφείλει την ύπαρξή της στον Κωνσταντίνο Τζούμα, ο οποίος τυγχάνει φανατικός αναγνώστης του Πίντσον.)