ΤΗΕ ΖΟΝΕ #2

Από σήμερα μπορείτε να κατεβάσετε το δεύτερο τεύχος του πιντσονικού (και όχι μόνο) περιοδικού THE ZONE. Πιστεύω ότι θα απολαύσετε όλα ανεξαιρέτως τα κείμενα, καθώς πρόκειται για τεύχος επικό.

Περιεχόμενα

Γιώργος Κυριαζής: Οι περιπέτειες του Ρόκετμαν

Βασίλειος Φ. Δρόλιας: Dreamland

Γιώργος Πινάκουλας, Θοδωρής Σταμάτης: Το “αποκαλυπτικό” τέλος του ‘Ενάντια στη Μέρα’

Μαρία Ξυλούρη: Μισώ τον Thomas Pynchon

Θανάσης Μήνας: Beat – Η μήτρα της Πυντσονικής αφήγησης

Κώστας Καλτσάς: Το σχεδόν-ένστικτό-μας σχεδόν αληθινό: Αυτοσυνείδηση, τα όρια της ενσυναίσθησης και ο κατά DFW ‘δρόμος προς τα έξω’

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης: Thomas Pynchon, ένας par excellence καταστασιακός συγγραφέας

Βασίλειος Φ. Δρόλιας: 217, 33rd Street, Manhattan Beach, LA

Τίτλοι τέλους για το ΕΚΕΜΕΛ

Άλλη μια θλιβερή είδηση μες στη θλίψη που μας περικυκλώνει: κλείνει το ΕΚΕΜΕΛ. Δεν θέλω να κάνω περαιτέρω σχόλια, γιατί φαντάζομαι πως έχουμε να δούμε πολλά ακόμη τους επόμενους μήνες, ή ίσως και τα επόμενα χρόνια. Θέλω μόνο να ευχαριστήσω ξανά το κέντρο για την τιμή που μου έκανε να βραβεύσει το Ενάντια στη Μέρα. Ελπίζω κάποτε να επανιδρυθεί, έστω και μετενσαρκωμένο, σε μια κοινωνία ξαναγεννημένη μέσα σε άλλου είδους αξίες. (Αφήστε με, μη με ξυπνάτε…)

Ακολουθεί η αναγγελία του τέλους, από την κ. Ζέρβα:

Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

Πέφτει η αυλαία για το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης. Στο τέλος του μήνα κλείνει, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσής του. Μπορεί να εκληφθεί σαν θαύμα το γεγονός ότι τα δύο τελευταία χρόνια λειτουργούσε, κάλυπτε τις υποχρεώσεις του έναντι των σπουδαστών και των εταίρων του στο πλαίσιο ποικίλων δραστηριοτήτων, από τα βραβεία μετάφρασης ως τα συνέδρια και τις συνεργασίες με πανεπιστήμια και οργανισμούς του εξωτερικού. Δεν έχω λόγια για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς όλους τους συνεργάτες μας, όλους εκείνους που επανειλημμένα μας στήριξαν.

Πολλοί οργανισμοί κλείνουν ή ετοιμάζονται να κλείσουν. Υπάρχουν κάποιοι γύρω μας που λένε πως, όταν κάτι δεν είναι πια χρήσιμο για την κοινωνία, καλύτερα να κλείνει. Ζούμε πλέον σε μια χώρα όπου το θέατρο, η επιμόρφωση, τα σεμινάρια θεωρούνται πολυτέλεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να υποβαθμίσουμε τις δυσκολίες της εποχής που διανύουμε. Ωστόσο οι δυσκολίες των καιρών δεν σημαίνουν ότι η εν λόγω κατάσταση μπορεί να διατυπωθεί μ’ αυτόν τον τρόπο. Θα ήταν ύβρις τόσο για το επάγγελμά μας όσο και για τα πραγματικά προβλήματα μέσα στα οποία ζούμε να λέμε ότι ένα κέντρο μετάφρασης κλείνει επειδή δεν είναι πια χρήσιμο στην κοινωνία.

Παρά ταύτα, το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης κλείνει, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι όλες οι δραστηριότητές του αναστέλλονται. Το Κέντρο ήταν ένας τόπος συγκέντρωσης για τους ανθρώπους του επαγγέλματος και η δυναμική της μετάφρασης στην Ελλάδα δεν εξαρτάται από το κλείσιμο ενός οργανισμού. Το περιοδικό Απηλιώτης συνεχίζει τις δραστηριότητές του, ενώ οι ήδη προγραμματισμένες δράσεις του Κέντρου που σχετίζονται με συνεργασίες θα υλοποιηθούν. Η μετάφραση δεν σταματά.

Ελένη Ζέρβα
Διευθύντρια

(Η είδηση από το bookpress.gr)

Τεύχος

Στο τεύχος Ιανουαρίου 2012 του ανοιχτού λογοτεχνικού εντύπου “Τεύχος”, ο Γιάννης Μαδεμλής παρουσιάζει, και ταυτόχρονα αναλύει, το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας. Είναι πολύ καλό κείμενο, και αξίζει να το διαβάσετε, όπως και ολόκληρο το περιοδικό. Εύχομαι στα παιδιά καλή συνέχεια.

Η Κόντακ ενάντια στη μέρα (της χρεωκοπίας)

Διάβασα σήμερα ότι η πασίγνωστη εταιρία φωτογραφικών ειδών Kodak χρεωκόπησε. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα κλείσει, αλλά, όσο να ‘ναι, με έπιασε μια κάποια θλίψη, γιατί για πολλά χρόνια χρησιμοποιούσα τα φιλμ της. Και αμέσως, φυσικά, μου ήρθε στο νου η Κόντακ Μπράουνι, που χρησιμοποιούσε ο Μερλ Ραϊντάουτ στο Ενάντια στη Μέρα:

Κάθε ξημέρωμα τους περίμενε πάντοτε, πράσινος και υγρός, ή άφυλλος και παγωμένος, ο χάρτης, δαιδαλώδης, γεμάτος λόφους και δημοσιές και αγροτικούς δρόμους, τους περίμενε να ανοίξουν τα πρησμένα τους βλέφαρα και να κοιτάξουν σαν από ψηλά, σαν να είχαν υψωθεί στον πορτοκαλί ουρανό της αυγής και να αιωρούνταν, ψάχνοντας σαν κυνηγετικά γεράκια για τη δουλειά της ημέρας, που όλο και πιο συχνά ήταν άλλη μια φωτογραφία σε κάποια γωνιά του δρόμου, σε άλλη μια μικρή πόλη ή χωριό, που θα τους εξασφάλιζε δυο-τρία γεύματα ακόμη. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τα φιλμ γίνονταν γρηγορότερα, οι χρόνοι έκθεσης μικρότεροι, οι μηχανές ελαφρύτερες. Η Πρήμο κυκλοφόρησε ένα πακέτο κυτταρινοειδές φιλμ που σου επέτρεπε να τραβάς 12 φωτογραφίες τη φορά, κάτι σίγουρα βολικότερο σε σχέση με τις γυάλινες πλάκες, και η Κόντακ έβγαλε στην αγορά την «Μπράουνι», μια μικρή φωτογραφική μηχανή σαν κουτί, που δεν ζύγιζε σχεδόν τίποτε. Ο Μερλ μπορούσε να την πάρει παντού μαζί του, αρκεί να κρατούσε τα πάντα εντός πλαισίου σταθερά, και ώς τότε ‒καθώς τα παλιά μοντέλα με τις γυάλινες πλάκες ζύγιζαν ενάμισι κιλό χωρίς τις πλάκες‒ είχε μάθει να αναπνέει, ήρεμος σαν σκοπευτής, και αυτό φαινόταν στις φωτογραφίες, που ήταν σταθερές, με βάθος, και μερικές φορές, όπως συμφωνούσαν ο Μερλ και η Ντάλι, πιο αληθινές, παρόλο που μεταξύ τους δεν είχαν και πολύ καλές σχέσεις με την αλήθεια.

(Όλα τα μοντέλα Kodak Brownie μπορείτε να τα δείτε εδώ. Ο Μερλ μάλλον χρησιμοποιούσε το αρχικό μοντέλο, του 1900.)

Μετά την καταστροφή

Δεν πρόκειται για το ομώνυμο κόμικ του εξαίσιου Αρκά, αλλά για ενδιαφέρουσα κριτική του Brad Johnson στο Ενάντια στη Μέρα (και μάλιστα σε συνδυασμό με κριτική στον Δρόμο του Κόρμακ Μακάρθι) από το αμερικανικό ιστολόγιο Departure Delayed.

(μέσω της Pynchon List)

Εμπρός για μια καλύτερη χρονιά

Και ενώ περιμένουμε ακόμη να δούμε τι θα γίνει τελικά με την κινηματογραφική διασκευή του Inherent Vice από τον Πολ Τόμας Άντερσον, ένας τυπάκος ονόματι Jeff Hoyt έκανε τη δική του κινηματογραφική διασκευή της αρχής του βιβλίου και την ανέβασε στο Youtube. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αυτό το αποκαλώ αίσιο οιωνό για μια χρονιά που προμηνύεται πολύπλευρα πιντσονική.

Καλή χρονιά!

(Η είδηση από εδώ.)

Στο αίθριο του Πανδοχείου

Σήμερα έχω την τιμή να φιλοξενούμαι στο Αίθριο Μεταφραστών του Πανδοχείου, όπου, φυσικά, μιλάμε για Πίντσον, αλλά και για μετάφραση, βιβλία και μουσική. Ευχαριστώ και από εδώ τον Λάμπρο Σκουζάκη για την πρόσκληση.

Ο Τόμας Πίντσον και οι Doors

Στο περιοδικό The Atlantic, ο μουσικοκριτικός Greil Marcus εξετάζει το γιατί οι Doors ακούγονται ακόμη σήμερα, και μεταξύ άλλων κάνει έναν όμορφο παραλληλισμό ανάμεσα στο τραγούδι τους “L.A. Woman” και στο Έμφυτο Ελάττωμα.

Ημέρα ραδιοφώνου

Σήμερα, στην εκπομπή “Inner City Blues” του Θανάση Μήνα (19:30-21:00, ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, 105.5) θα μιλήσουμε για τον Τόμας Πίντσον, μαζί με τον Βασίλη Δρόλια και τον Λευτέρη Καλοσπύρο. Και πιο πριν (17:00-19:00), στο διαδικτυακό ραδιόφωνο beton7artradio, ο Γεώργιος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, στη βιβλιοεκπομπή του “Bookspotting”, θα μιλήσει μεταξύ άλλων και για Pynchon, κάτι που, απ’ ό,τι λέει ο ίδιος, θα συνεχίσει να κάνει κάθε Παρασκευή την ίδια ώρα.

Καλή ακρόαση.

[Ενημέρωση: Η εκπομπή ηχογραφήθηκε και ανέβηκε στην ιστοσελίδα του σταθμού.]

Πώς να διαβάσετε Τόμας Πίντσον

Ωραίο άρθρο από το ιστολόγιο του ιρλανδού συγγραφέα Adrian McKinty, ο οποίος προτείνει τη σειρά με την οποία πρέπει κανείς να διαβάσει τα μυθιστορήματα του Πίντσον.

1. Έμφυτο Ελάττωμα: Ξεκινήστε από αυτό. Είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο μια (ελαφρώς υπερβολική) εκδοχή του Λος Άντζελες το 1970. Είναι γεμάτο μαστούρηδες, αργκό της εποχής, δύναμη των λουλουδιών και μια παλαβή πλοκή, και περιέχει μπόλικες αναφορές στην ποπ κουλτούρα, τις οποίες μπορεί να καταλάβει ο καθένας.

2. Η Συλλογή των 49 στο Σφυρί: Μετά το Έμφυτο Ελάττωμα, θα πρέπει να είστε σε θέση να αντιμετωπίσετε τη Συλλογή των 49, που έχει το ίδιο περίπου φόντο, με λίγο παραπάνω ιδιορυθμία και παράνοια.

3. Βάινλαντ: Η Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ρίγκαν, Πόλεμος των Άστρων, Μπροκ Βοντ. Και εδώ οι περισσότεροι αναγνώστες θα πρέπει να κατανοούν τις αναφορές. Αυτά τα τρία βιβλία αποτελούν κατά κάποιον τρόπο μια θεματική τριλογία, και είναι προσιτά στον καθένα.

4. Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας: Το μυθιστόρημα του Πίντσον με φόντο τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο του χάρισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου. Είναι το καλύτερο βιβλίο του; Μάλλον ναι. Είναι αρκετά δύσκολο κείμενο, αλλά δεν είναι με κανέναν τρόπο αδύνατον να διαβαστεί, ιδίως σε μια έκδοση με χάρτινο εξώφυλλο και μεγάλη, ευανάγνωστη, γραμματοσειρά. Εδώ, για να πιάσετε όλες τις αναφορές, θα πρέπει να έχετε κάποιες γνώσεις για την κουλτούρα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

5. V.: Το αγαπημένο μου βιβλίο του Πίντσον. Μια ξέφρενη και παρανοϊκή διαδρομή στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Πολύ αφηρημένο, παράξενο και απωθητικό για τον αμύητο. Αλλά γίνεται εξαιρετικό ανάγνωσμα, μόλις μπείτε στη ροή της αφήγησης.

6. Μέισον και Ντίξον: Η ιστορία του Μέισον και του Ντίξον κατά την τοπογράφηση τη γης που αργότερα θα γινόταν ο Βορράς και ο Νότος των Η.Π.Α. Αυτό είναι το δεύτερο αγαπημένο μου βιβλίο του Πίντσον. Είναι γραμμένο με ύφος που θυμίζει πεζό λόγο του 18ου αιώνα [σ.τ.Μ.: το πρωτότυπο λέει "είναι γραμμένο στον πεζό λόγο του 18ου αιώνα", εκτίμηση με την οποία διαφωνώ], επομένως μπορεί να είναι δύσκολο για αρκετούς ανθρώπους, αλλά όχι για όσους έχουν ήδη διαβάσει την Κλαρίσα, τον Τομ Τζόουνς ή τον Νιλ Στίβενσον.

7. Ενάντια στη Μέρα: Αυτό είναι μόνο για όσους είναι αποφασισμένοι να το τελειώσουν. Μια πυκνή και δύσκολη αφήγηση για την Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού. Οι αγαπημένες μου σκηνές διαδραματίζονται σε ένα πανέμορφα αναπλασμένο Ντένβερ της άγριας δύσης.

Κι όμως, ένας καλός φίλος που έχει διαβάσει μόνο το Ενάντια στη Μέρα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ακόμη και τώρα, μήνες αφού το τελείωσε, του έρχονται στο νου σκηνές από το βιβλίο, πολλές φορές με αφορμή πράγματα και καταστάσεις της καθημερινότητας.

Είπαμε: όλα μού θυμίζουν Πίντσον.